Есть два типа людей, ისინი რომლებიც ქმნიან ისტორიას, და ისინი რომლებიც უბრალოდ ცხოვრობენ (თუმცა ეს უბრალო ადამიანები ხანდახან უმნიშვნელოვანეს როლს ასრულებენ “ისტორიის მქმნელი ადამიანების” ცხოვრებებში).
იმ ადამიანების უდიდეს ნაწილს, რომლებსაც სახელის დატოვება უნდოდათ, აწუხებდათ მრღნელი, მოუსვენარი პროტესტის გრძნობა და ამ პროტესტის დაკმაყოფილების სასწაულებრივი ჟინი, თითქმის ისეთივე როგორიც კოღოების კბენისგან გაწამებულ ადამიანს აქვს, როცა კანი ექავება. ეს ადამიანები აკეთებდნენ და მიდიოდნენ ყველაფერზე, რათა მიეღწიათ მიზნისთვის, დაეოკებინათ, მოეკლათ პროტესტის გამომწვევი ობიექტები. თითქმის ყველა ასეთი ადამიანი კარგავდა “პირად ცხოვრებას” და მთელი გონებითა და გულით გადაერთვებოდა ამ მძაფრი მოთხოვნილების შესრულებაზე.
ავიღოთ ნებისმიერი ასეთი ადამიანი, ჰიტლერი, ალექსანდრე დიდი, ნაპოლეონი, ნიცშე, ილია მართალი, დავით აღმაშენებელი, ბორჟია, მაკიაველი, და ვინჩი, მარტინ ლუთერ კინგი, კოლუმბი, განდი, მარტინ ლუთერი, პრომეთე (ჰაჰ), მანდელა ან კონსტანტინე მესამე… ამ ადამიანებს ძრავდა შინაგანი პროტესტი (ზოგს ობიექტური, ზოგიც სუბიექტური), უჩენდა ძალასა და ამბიციას რათა ექმნათ რაღაც დიდი, რაც ჭეშმარიტებასთან და სამართლიანობასთან იქნებოდა თანხსნილი.
მაგალითად ალექსანდრე დიდი, ამ ადამიანმა მთელი თავისი ცხოვრება ლაშქრობაში ჩააფოლადა და უძღვებოდა გიგანტური იდეების უძლეველ არმიას, რომელსაც უნდა გაეერთიანებინა მთელი მაშინდელი კაცობრიობა (და გააერთიანა კიდეც). ის, მიუხედავად თავისი პატრიოტიზმისა, გაიმპერატორების შემდგომ თავის სანატრელ და სანუკვარ სამშობლოში ვერ დაბრუნდა, ვერ შეირთო “ოცნების ქალი” და ვერც მშობლებთან ურთიერთობებში გაუმართლა. ალექსანდრეს გარშემო იყო დიდი იმპერია, მაგრამ ის მაინც მარტო, უბედურად, ნაცრისფრად მოკვდა, მან მთელი არსება “დიადი მაკედონიის” შექმნას შეალია, რომელიც მის სიკვდილთან ერთად, ქაღალდისგან ნაგები ციხე-სიმაგრესავით ჩაიფერფლა.
სახელისდამტოვებელი ადამიანები თავიანთი სხივებით დიდ საგნებს აოქროსფერებენ და აღარ რჩებათ ენერგია სიყვარულისთვის, გართობისთვის, დასვენებისთვის ან ოჯახისთვის. ამ დიდ ადამიანთა მზე ერთი აზრით იწყება და მთავრდება, ისინი მუდამ (შეუსვენებლივ) დატრიალებენ თავიანთ ზესაგანს, რისთვისაც იყვნენ გაჩენილები, რისთვისაც იქცნენ “განსხვავებულებად” და უცნაური, არნახული ფორმის ადამიანებად.
დიდი ადამიანებს ხშირად გიჟებად რაცხავენ. და გასაკვირიც არაა. ადამიანები, რომლებიც ქმნიან ზენიტურ ძალებს და შედევრებს, ჰპოვებენ ჭეშმარიტებას და ხდებიან ზეადამიანები, სიყვარულის უქონლობას ძალიან განიცდიან, რადგან ისინიც კი აცნობიერებენ რომ არაფერია ფასეული უსიყვარულოდ. ამ გრძნობებს კი მოსდევს დიდი დეპრესიები და ხშირად თვითმკვლელობა ან დაღმასვლა, დამხობა.
თუმცა ეს ადამიანები იყვნენ ყველაზე თავისუფლები, პირდაპირები, ლაღები და ბავშვურები, რადგან მათ არ ჰქონდა ის არასრულფასოვნების კომპლექსები, რომლებიც ანგრევენ ადამიანების “მე”-ს შეგრძნებას. პითაგორას ნათქვამისდა მიხედვით, ამ ადამიანებმა მოახერხეს თავიანთ თავებში დიდი ძალაუფლებით “მე”-ს დაჭერა და დაუფლება.
ისტორიის მქმნელი, მაგალითის და სახელის დამტოვებელი, შემცვლელი რუტინისა და ახალი იდეის მომტანი ადამიანები. რანი არიან ისინი.
ისინი გაიცნობენ ადამიანთა მთელ ლეგიონებს, ზოგს დაშორდებიან, ზოგს მოიშორებენ, ან სულაც მუდამ ერთი მიმართულებით ივლიან.
მაგრამ
გვირაბში მაინც ერთი ლიანდაგი შედის.
და როგორც ყველა ადამიანი,
დიდი ადამიანიც მარტო მოკვდება.
და უფრო ტრაგიკულად.
რადგან მას არ ექნება სიცოცხლე ნანახი,
სიცოცხლე, რომლის დასაცავად და გავრცელებისათვის ის მთელი ცხოვრება იბრძოდა.
ჩანაწერები პროტაგონისტის ბლოკნოტიდან
